فکر کنم یه چند وقتی هست که دارم وبلاگو فقط آپ میکنم...به خودم گفتم هر وقت که آنلاین شدم وبلاگم آپ کنم تا جبران مافاتی بشه که اصلا نمیام..البته مخاطبمو از دست دادم...ولی من بیشتر برای دل خودم اینجا مینویسم که بیشتر یادگاری بمونه برام...البته داشتن مخاطب هم برام خیلی مهمه.
یاد پارسال که میوفتم اصلا فکر نمیکردم که امسال وضعم اینجوری بشه! انسان باید قدر لحظاتشو بدونه و از فرصت هاش خوب استفاده کنه..یه دفعه سرت اینقدر شلوغ میشه که نمیتونی به هیچ چیز فکر کنی یا برعکس یه موقع انقدر بیکار میشی که فقط به موارد بی اهمیت فکر میکنی...ولی زندگی انسان با همین فکرهای با اهمیت و بی اهمیت پیش میره و فقط کافیه یکی از اون فکر های پوچ و احمقانه رو انجام بدی تا مدتی بدبخت بشی..زندگی همینه.و ما با همین احوالاتی که درگیرش هستیم داریم گذران زندگی میکنیم...ولی عاقبت از آن کسایی که فکرای بزرگی دارن....

دوستانی که منو میشناسن میدونن من چه جور آدمی هستم...دوست ندارم بیام اینجا بنالمو ازین روزگار غر بزنم..دارم یاد میگیرم که این زندگی در هر مرحله اش یک سری قید و بند برای ما ایجاد میکنه که مارو از محیط اطرافمون جدا میکنه...و به نظر من که دارم این چیزا رو یاد میگیرم نباید بذاریم همچین موضوعی اتفاق بیافته و ما از دنیامون و لذت هامون جدا بشیم...باید آسون بگیریم که آسون بگذره..میخواد هر چیزی باشه! میخواد کار باشه، میخواد ازدواج باشه یا هر چیزه دیگه.....
قربون شما/////

عید فطر مبارک

روزگار بدیه..همیشه یه مشکلی هست که جلوی پات بیوفته و تو باید با اون دستو پنجه نرم کنی.تازگیا دارم خسته میشم،هنوز طاقتم طاق نشده،ولی همین نزدیکیاس که مثل شیر که داره میجوشه سر بیامو ..... اونوقت خدا میدونه که چه اتفاقی ممکنه بیافته،
نمیدونم چرا بعضی موقع ها اون چیزی چیزی که میخوام اتفاق نمیوفته،میدونم همیشه همه چیز بر وفق مراد نیست ولی....
نمیدونم اصلاْ اومدم اینجا که چی بگم و برای کی بگم..شاید از همین چند تا جمله بفهمید که حالم اصلاْ خوب نیست...ظاهراْ خوبم اما داغونم...خسته ام.